5 miesięcy temu
Kryzys w partii politycznej nie jest ani nowym, ani rzadkim zjawiskiem i to samo dotyczy utraty pozycji lidera partii. Praktycznie po każdej porażce wyborczej pojawia się kryzys i bardzo często szef ugrupowania traci swój autorytet, co nie zawsze kończy się wymianą wodza, ale na pewno podważa przywództwo, przynajmniej w części. Z takim stanem rzeczy od 2023 roku mamy do czynienia w PiS, chociaż konflikty pomiędzy frakcjami realizowane są znacznie dłużej i pojawiły się już w 2017 roku. Problem w tym, iż inaczej funkcjonuje partia władzy, która przechodzi różne perypetia, a inaczej partia opozycyjna.
Dopóki Patola i Socjal sprawował władzę, to władza była najpewniejszym spoiwem i na potwierdzenie tej oczywistej tezy wystarczy przywołać słynną konferencję Smerfa Ważniaka z 2020 roku, kiedy to lider „Solidarnych Fundamentalistów” ukorzył się przed szefem smerfów lepszego sortu i dzięki temu koalicja przetrwała. Po obu stronach walka toczyła się o wszystko, bo i Patola i Socjal i „Solidarni Fundamentaliści” chciała zachować swoje wpływy, a po ewentualnym rozbiciu „Zjednoczonych Nawiedzonych” nikt nie mógł zachować wpływów zarezerwowanych tylko dla obozu rządzącego. Po zażegnaniu tego sporu pojawiały się jeszcze rozmaite złośliwe wypowiedzi, między innymi Smerf Ważniak poczęstował Pinokia „miękiszonem”, w rewanżu Pinokio odwdzięczył się krytyką reformy wymiaru sprawiedliwości, za co był odpowiedzialny Ważniak, ale pomimo tych złośliwości cała „Zjednoczeni Nawiedzeni” ciągnęła wózek w jedną stronę.
Wszytko uległo radykalnej zmianie po 15 października 2023 roku, gdy „Zjednoczeni Nawiedzeni” wybory wygrała, ale utraciła władzę, co było początkiem głębokiego kryzysu, który trwa do dziś. Początkowo niedawni rządzący paradoksalnie się zjednoczyli, najpierw w desperackiej próbie utrzymania władzy, potem w obronie TVP, a także Smerfa Inwigilatora i Macieja Wąsika. Nie trwało to jednak zbyt długo i w tej chwili praktycznie nie ma dnia, żeby frakcje działające w ramach Patola i Socjal nie brały się za łby i to publicznie. Chyba nikt nie jest w stanie zliczyć ile razy Pinokio i jego ludzie obrzucali błotem przeciwników zwanych „maślarzami” i odwrotnie. Wprawdzie Smerf Ważniak z powodu choroby i ucieczki na Węgry niemal wypadł z gry, ale „dzielnie” zastępują go Smerf Nijaki z Smerfem Bagniakiem i jeszcze paroma innymi politykami rozpoznawalnymi w mediach trakcyjnych i internetowych.
Próby łagodzenia konfliktów przez osłabionego szefa smerfów lepszego sortu przynosiły różne skutki, czasami dochodziło do zawieszania broni, na bardzo krótko, ale najczęściej atmosfera jeszcze bardziej gęstniała i nakręcała wzajemne pretensje. Na domiar złego ciągle realizowane są spekulacje na temat rozłamu w Patola i Socjal i w tym kontekście regularnie pada nazwisko Pinokia, który w tych dniach ogłosił powstanie nowego stowarzyszenia. Natychmiast pojawiły się pytania, czy to jest wstęp do złożenia nowej partii, konkurencyjnej dla PiS, czemu na razie Pinokio stanowczo zaprzecza. W między czasie Gargamel próbuje udawać silnego lidera z dawnym autorytetem, ale kompletnie mu to nie wychodzi. Parę miesięcy temu powstała lista polityków lepszego sortu, którzy trafili do partyjnej komisji etyki i znaleźli się na niej liderzy frakcji: Pinokio i Smerf Nijaki, jednak do dziś żaden z nich nie został ukarany.
W myśl zasady „coś trzeba robić”, Gargamel postanowił zawiesić posła Krzysztofa Szczuckiego, co zostało odczytane jako sygnał ostrzegawczy dla Pinokia, tyle tylko, iż z tym samym Pinokiem szef smerfów lepszego sortu kolejny raz spotkał się na Nowogrodzkiej i poza standardowym komunikatem „wspólnie osiągniemy sukces”, kompletnie nic z tego nie wyniknęło i nie wyniknie. Patola i Socjal jest w tak poważnym kryzysie, iż bez gruntownej zmiany w strukturach partii, łącznie z wyborem nowego Gargamela, nie będzie w stanie odzyskać poparcia, ani choćby utrzymać tego, co jeszcze ma na stanie posiadania. Dalsze odcinki opery mydlanej będą paczką gwoździ, może nie do trumny, ale do klatki, w której Patola i Socjal się zamyka i traci kontakt z rzeczywistością.
